Η Υδραγωγείο της Βασιλικής στην Κωνσταντινούπολη: Ιστορία, κεφάλια της Μέδουσας και οδηγός για τους επισκέπτες

Η ιστορία της Βασιλικής Κινή

Η Βασιλική Κινήτη — γνωστή στα τουρκικά ως Yerebatan Sarnıcı, που σημαίνει «Η Βυθισμένη Κινήτη» — πήρε το όνομά της από μια μεγάλη δημόσια βασιλική που κάποτε βρισκόταν στην ίδια θέση, πάνω από το έδαφος. Η δεξαμενή χτίστηκε από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ το 532 μ.Χ., με τη χρήση χιλιάδων σκλάβων και εργατών, στο πλαίσιο ενός φιλόδοξου προγράμματος για την εξασφάλιση της υδροδότησης της Κωνσταντινούπολης. Το νερό μεταφερόταν στη δεξαμενή μέσω υδραγωγείου από ένα δάσος 19 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης και αποθηκευόταν εκεί για χρήση κατά τη διάρκεια πολιορκιών ή περιόδων ξηρασίας. Η δεξαμενή συνέχισε να τροφοδοτεί με νερό τα οθωμανικά παλάτια πολύ καιρό μετά την κατάκτηση του 1453. Παραμελήθηκε τον 18ο αιώνα και είχε σχεδόν ξεχαστεί από τον έξω κόσμο, έως ότου ένας Γάλλος μελετητής ονόματι Πέτρος Γύλλιος την ανακάλυψε εκ νέου το 1545, αφού παρατήρησε ότι οι κάτοικοι της περιοχής άντλησαν νερό — και έπιαναν ψάρια — μέσω οπών στα δάπεδα των υπογείων τους.

Η αρχιτεκτονική της δεξαμενής

Η Βασιλική Υδρευτική Δεξαμενή έχει μήκος 138 μέτρα και πλάτος 65 μέτρα — περίπου το μέγεθος δύο γηπέδων ποδοσφαίρου — και μπορούσε να χωρέσει έως και 80.000 κυβικά μέτρα νερού όταν ήταν γεμάτη. Η οροφή στηρίζεται από 336 μαρμάρινες κολόνες διατεταγμένες σε 12 σειρές των 28, με κάθε κολόνα να έχει ύψος 9 μέτρα και να στέφεται από βυζαντινό κιονόκρανο. Οι κολόνες δεν κατασκευάστηκαν ειδικά για τη δεξαμενή, αλλά προήλθαν από παλαιότερα ρωμαϊκά κτίσματα σε ολόκληρη την αυτοκρατορία, γι’ αυτό και παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές ως προς το ύφος, το μέγεθος και το είδος του μαρμάρου από το οποίο είναι λαξευμένες. Η ποικιλία των κιονοκράνων — δωρικών, ιωνικών, κορινθιακών — προσδίδει στο εσωτερικό έναν ευχάριστα ακανόνιστο χαρακτήρα που ενισχύει τη μυστηριώδη ατμόσφαιρά του. Η θολωτή οροφή από τούβλα πάνω από τις κολόνες έχει διασωθεί σε εκπληκτικά άριστη κατάσταση για σχεδόν 1.500 χρόνια.

Τα κεφάλια της Μέδουσας

Το πιο διάσημο και πιο φωτογραφημένο στοιχείο της Βασιλικής Κινήρας είναι ένα ζεύγος γιγαντιαίων κεφαλών της Μέδουσας, ύψους περίπου 1 μέτρου η καθεμία, που χρησιμοποιούνται ως βάσεις κολόνων στη βορειοδυτική γωνία της κινήρας. Η μία κεφαλή είναι τοποθετημένη στο πλάι, ενώ η άλλη ανάποδα. Ο λόγος για αυτή την ασυνήθιστη τοποθέτηση αποτελεί αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των ιστορικών εδώ και αιώνες. Η πιο ευρέως αποδεκτή εξήγηση είναι καθαρά πρακτική — τα κεφάλια είχαν απλώς το κατάλληλο μέγεθος για να ανυψώσουν τις κολόνες στο απαιτούμενο ύψος, και ο προσανατολισμός τους καθορίστηκε από δομική αναγκαιότητα και όχι από καλλιτεχνική πρόθεση. Μια πιο ρομαντική θεωρία υποστηρίζει ότι τα κεφάλια της Μέδουσας τοποθετήθηκαν σκόπιμα πλάγια και ανάποδα για να εξουδετερωθεί η μυθολογική τους δύναμη — σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, όποιος αντικρύζει το βλέμμα της Μέδουσας μετατρέπεται σε πέτρα. Όποιος και αν είναι ο λόγος, το αποτέλεσμα στο αμυδρό, υγρό φως της δεξαμενής είναι πραγματικά απόκοσμο και αξέχαστο.

Η Υδρευτική Κιβωτός μετά την ανακαίνιση

Η Βασιλική Υδρευτική Κιβωτός υποβλήθηκε τα τελευταία χρόνια σε ένα μεγάλο έργο ανακαίνισης και άνοιξε ξανά τις πόρτες της με σημαντικά βελτιωμένες εγκαταστάσεις, νέα συστήματα φωτισμού και υπερυψωμένες διαβάσεις που επιτρέπουν στους επισκέπτες να εξερευνήσουν μεγαλύτερο μέρος του χώρου από ό,τι ήταν δυνατό στο παρελθόν. Ο νέος σχεδιασμός φωτισμού είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός, δημιουργώντας δραματικές σκιές ανάμεσα στις κολόνες και φωτίζοντας το νερό από κάτω, αποκαλύπτοντας τα ψάρια που ζουν στη δεξαμενή εδώ και δεκαετίες. Η ανακαίνιση πρόσθεσε επίσης νέες διαδραστικές οθόνες που εξηγούν την ιστορία και την κατασκευή της δεξαμενής. Ορισμένοι επισκέπτες θεωρούν ότι η ανακαίνιση έχει κάνει τον χώρο ελαφρώς λιγότερο μυστηριώδη από ό,τι ήταν στην παλαιότερη, πιο σκοτεινή του μορφή — ωστόσο, τα βασικά χαρακτηριστικά παραμένουν τα ίδια, και η Βασιλική Υδρευτική Δεξαμενή εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους πιο ατμοσφαιρικούς χώρους της Κωνσταντινούπολης.

Πρακτικές πληροφορίες για τους επισκέπτες

Η Βασιλική Κινστέρνα είναι ανοιχτή καθημερινά καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Βρίσκεται στην οδό Alemdar Caddesi στο Σουλταναχμέτ, σε απόσταση τριών λεπτών με τα πόδια από την Αγία Σοφία και πέντε λεπτών από το Μπλε Τζαμί. Τα εισιτήρια πρέπει να αγοράζονται εκ των προτέρων διαδικτυακά για να αποφευχθούν οι ουρές, οι οποίες μπορεί να είναι πολύ μεγάλες κατά την περίοδο αιχμής. Η Βασιλική Υδρευτική Δεξαμενή είναι σχετικά δροσερή όλο το χρόνο — μια ευπρόσδεκτη ανακούφιση από τη ζέστη του καλοκαιριού — αλλά μπορεί να φαίνεται υγρή το χειμώνα. Ο χώρος δεν είναι κατάλληλος για επισκέπτες με σοβαρές κινητικές δυσκολίες, καθώς υπάρχουν σκαλοπάτια στην είσοδο και οι διάδρομοι είναι στενοί σε ορισμένα σημεία. Η φωτογράφιση επιτρέπεται σε όλους τους χώρους και η δεξαμενή είναι εξαιρετικά φωτογενής, ιδιαίτερα με φακό ευρείας γωνίας υπό συνθήκες χαμηλού φωτισμού.

Πώς να φτάσετε στη Βασιλική Υδρευτική Δεξαμενή από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης

Η Βασιλική Κινστέρνα βρίσκεται στην καρδιά του Σουλταναχμέτ, στην ιστορική χερσόνησο της Κωνσταντινούπολης, περίπου 45 έως 60 λεπτά από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης (IST) με ιδιωτική μεταφορά. Μια ιδιωτική μεταφορά από το αεροδρόμιο με την Airports Transfer Turkey σας μεταφέρει απευθείας από την αίθουσα αφίξεων στο ξενοδοχείο σας στο Σουλταναχμέτ ή στη γύρω περιοχή — με σταθερές τιμές, παρακολούθηση πτήσεων και επαγγελματική υπηρεσία υποδοχής, ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να αναζητήσετε τον οδηγό σας. Η Βασιλική Κινστέρνα βρίσκεται σε κοντινή απόσταση με τα πόδια από τα περισσότερα ξενοδοχεία του Σουλταναχμέτ, καθιστώντας την μια φυσική πρώτη στάση μετά το check-in. Εάν φτάνετε στο αεροδρόμιο Sabiha Gökçen (SAW) στην ασιατική πλευρά, υπολογίστε περίπου 60 έως 75 λεπτά με ιδιωτική μεταφορά. Κάντε κράτηση εκ των προτέρων για τη μεταφορά σας από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, ώστε να ξεκινήσετε την επίσκεψή σας χωρίς προβλήματα.

Σχετικά Άρθρα